Het einde is inzicht

De titel duid op het einde van mijn missie in Soedan met UNMIS en op 9 juli 2011 wordt Zuid Soedan een onafhankelijk land en komt er ook een einde aan de missie UNMIS.
Op dit moment wordt er druk onderhandeld tussen de VN in New York en de voorlopige regering van Zuid Soedan over een nieuw mandaat voor een nieuwe missie. Misschien wel onder de naam UNMISS( United Nations Mission In South Sudan).

Op die zelfde datum 9 juli 2011 loopt het huidige mandaat waaronder UNMIS werkt af en de regering van Noord Soedan onder leiding van Bashir heeft de VN nu gezegd dat ze voor 9 juli 2011 weg moeten zijn uit Noord Soedan. Dit houdt in dat het hoofdkwartier van UNMIS in Khartoem naar het zuiden verplaatst moet worden en dat uit de noordelijke sectoren van de missie (sector 4 Southern Kordofan en sector 5 Blue Nile die liggen in Noord Soedan) alle UNMIS componenten moeten weggehaald worden.
In sector 6 Abyei, daar was een uitzondering op in de CPA, zouden tot aan een soort volksraadpleging UNMIS nog even blijven, maar de huidige ontwikkelingen verspellen niet veel goeds.
Enkele weken geleden is het Noordelijke leger (SAF) samen met nomaden uit het noorden de Misseriya Abyei binnen getrokken en zijn de meeste Dinka’s die daar woonden naar het zuiden gevlucht.
Op vele plaatsen langs de grens tussen Noord en Zuid Soedan is er een uitbraak van conflicten. In zuid Kordofan een provincie van Noord Soedan laaien de gevechten ook weer op tussen het leger van Noord Soedan en de bevolking die in “Hart and Mind” zich Zuid Soedanesen voelen en altijd met de SPLA tegen het noorden gevochten hebben.
In 2007 was ik tijdens mijn eerste missie hier in Soedan geplaatst in teamsite Kauda in de Nuba Mountains. Plaatsen als Upper Kauda, Um Durbain en Heiban worden nu regelmatig gebombardeerd door de luchtmacht van Noord Soedan. Ik weet nog dat er bij de bevolking altijd angst was voor nieuwe bombardemente, als er onaangekondigde vliegtuigen of helikopters over kwamen. Dit kwam omdat er tijdens de oorlog in het verleden vele bombardementen hebben plaatsgevonden in de Nuba Mountains.
Naar het er zich nu laat uit zien is die vrees niet ongegrond geweest.

Wat dit allemaal moet gaan brengen richting de 9e juli 2011 is voor iedereen nog een raadsel, maar wat wel zichtbaar is, is dat de legers van Noord en Zuid Soedan zich aan het versterken zijn langs hun toekomstige gezamenlijke landsgrens.

Ik hoop van harte dat beide landen in de geest van John Lennen denken;
“Lets Give Peace A Change”

Veediefstallen.

In de “provincie” Lake State” waar teamsite Rumbek in ligt en ons gebied van verantwoordelijkheid is, zijn de stammen conflicten orde van de dag. In de laatste 9 dagen zijn er bij die conflicten 71 mensen gedood en een einde lijkt nog niet echt in zicht. Als een conflict op de ene plaats geblust is laait het in een andere hoek van Lake State weer op.
Politie en leger zijn nog niet voldoende aanwezig en als ze er zijn hebben ze vaak geen transportmiddelen of communicatie apparatuur. Dan wordt boeven vangen natuurlijk wel erg lastig als je eerst naar de plaats van het geweld moet rennen en dan ook nog achter de daders aan moet rennen.
Conditie krijgen ze zo wel maar is verre van effectief misdaad bestrijden.

Trouwens als je je afvraagt waar gaan die conflicten dan in de regel over, wel vee diefstal en oude conflicten die even afgehandeld worden als de persoon waar het conflict ooit mee was toevallig voorbij komt.
Dat met de vee diefstallen (we praten hier over diefstallen tussen 40 koeien en 4000 koeien) lijkt wel een nationale sport hier in Lake State, groepen jongeren trekken dan georganiseerd erop uit om het vee van een andere stam te gaan stelen. Een groot probleem is dat zowat iedereen hier de beschikking heeft over een wapen (AK47) met munitie en bij het jaarlijkse koetje stelen worden die wapens natuurlijk meegenomen want de andere partij heeft ze ook. Resultaat is dat ter verhoging van de feestvreugde tijdens, de jaarlijkse koeiendans, door beide zijden niet geschroomd wordt hun wapens ter hand te nemen en doelgericht de andere te raken, met als gevolg vele doden en gewonden.

Helikopter patrouille.

Onze teamsite heeft in de afgelopen periode een verkenningsvlucht uitgevoerd per helikopter langs de “provinciegrens” van Lake State en Unity State, dit om te kijken of er zich manschappen schuilhielden die toebehoren aan het legertje van een rebellerende Generaal van het Zuid Soedanese Leger.
Het was een vlucht van ongeveer 2 uur over een erg moerassig gebied, ook deze aanblik van de uitgestrektheid en de hoeveelheid vogels blijft adembenemend. Het moerasgebied hier in Zuid Soedan is een van de grootste op aarde en uniek in zijn soort. Nog geen bedreigingen van een vervuilende maatschappij gedijt de natuur hier nog weelderig en zelfs in de droge tijd is en blijft het hier altijd groen. Ons keerpunt op deze patrouille lag boven Shambe een plaatsje aan de Nijl waar ik al eens het genoegen had het te mogen bezoeken op een van mijn eerdere patrouilles.
Het dorpje blijft er vanuit de lucht zeer pittoreske uitzien en je zou je zomaar kunnen voorstellen dat dit dorpje over enkele tientallen jaren een belangrijke handelsstad kan worden. De ligging is geweldig alleen de weg over land ernaar toe, tja die is dus tijdens de regentijd niet meer passeerbaar. Misschien blijft dat visioen over een handelsstad nog wel langer alleen een gedachte, want er is nog heeeeel veel te doen hier in Zuid Soedan voordat de infrastructuur dusdanig is dat je het hele jaar door van A naar B kunt reizen.

Het einde van UNMIS.

Het einde van het mandaat voor UNMIS nadert met rassé schreden en alle verloven zijn na de 9e juli 2011 ingetrokken. Op dit moment is men druk in de weer tussen New York (Hoofdkwartier van de VN) en JUBA (zetel van de regering van Zuid Soedan) om er uit te komen hoe de missie eruit gaat zien. Wat voor ons UNMO’s (Militaire Waarnemers) wel naar alle waarschijnlijkheid gaat gebeuren is dat er in de nieuwe missie geen waarnemers zullen zijn maar militaire adviseurs. Voor deze functie heeft men dan ervaren Majoors en hoger nodig. Het resultaat hiervan is dat alle UNMO’s in de rang van Kapitein te horen heben gekregen dat ze er rekening mee moeten houden dat hun missie wel eens eerder beëindigd zou kunnen worden.
Of het voor mij enige invloed heeft weet ik op dit moment nog niet maar, omdat mijn missie er aan het einde van juli toch opzit ga ik er nog even vanuit dat ik op de geplande datum mijn missie ga beëindigen. Wordt vervolgd!!

Het weer,
De regentijd is aangebroken en als het hier dan ook regent, dan komt het met bakken tegelijk. Het is alsof ze de schuif boven in een keer opentrekken en het water met een razend geweld uit de hemel op aarde stort. Voor de temperatuur is het wel aangenaam want het frist er toch lekker van op. Alleen regent het hier niet elke dag en als het dan ook weer een dag of twee droog is dan wordt het echt afzien. De luchtvochtigheidsgraad loopt dusdanig op dat dan ook daadwerkelijk uit elke porie van je lichaam het zweet spontaan afscheid neemt en in stroompjes langs je lichaam het laagste punt op zoekt. Een beetje regen is na zo een paar dagen dan helemaal niet erg. Wat wel minder is, is dat de temperatuur avonds tijdens of na zo een bui daalt tot 20 – 25 graden en dat is dan wel weer erg fris.
Spectaculair zijn die buien wel en vanuit een helikopter hoog boven moeder aarde kan je dan een adembenemend schouwspel zien van regenbuien die dansend hun weg zoeken over het dorstige Afrikaanse landschap.

Tot ziens.

In de periode na mijn verlof hebben 2 collega’s hun missie afgesloten en zijn ze huiswaarts gekeerd. De een naar Canada en de andere naar Namibië. De volgend die op de rol staat ben ik zelf, 6 maanden het gevoel wat ik er hier nu bij heb is dat het maar 6 weken lijkt.
Ik ga nog even Afrika opsnuiven, genieten van de mensen, de georganiseerde chaos, de hutjes, de lachende kinderen, de overvolle markt en de indrukwekkende weidsheid van het landschap.
Ook staat er natuurlijk nog e.e.a. op stapel 9 juli 2011 de Onafhankelijkheidsdag van een nieuwe staat op aarde ZUID SOEDAN. We gaan het beleven hier hoe dat gevierd gaat worden en ik zal dat dan ook zeker met jullie delen.

Voor nu stop ik ermee en zal het stukje weer vergezeld laten gaan van wat foto’s die toch meer kunnen spreken dan de geschreven tekst.

Masalama
Martin